Hallo lezers,

De titel van deze weblog komt voort uit het feit dat NY ontdekt is door Nederlanders.
‘New York was born Dutch’ is een weblog over het wel en wee van vier Rolling Stones fans op avontuur in New York USA.

Wij, Paul, Marco, Dominique en Harry, gaan onze favoriete groep in de maand september 2005 o.a. bezoeken in het mekka van The Rolling Stones, Madison Square Garden. Naast MSG zullen wij tevens concerten bezoeken in het Giants Stadium New Jersey en in de Pepsi Arena te Albany. Uiteraard gaan we ook de stad NY bezichtigen.

Het was voor ons alle vier altijd al een wens om eens NY te bezoeken en met eigen ogen en geur te beleven. Wat is er nu mooier dan dat te kunnen combineren met de band die je aanhangt. Op deze web-log zullen we regelmatig onze belevenissen omschrijven, zodat de thuisblijver een idee krijgt wat er zich in The Big Apple allemaal afspeelt voor, tijdens en na de concerten.

The Rolling Stones bestaan inmiddels meer dan 40 jaar en gaan in de jaren 2005 en 2006 wederom op wereldtoernee. De toer is A Bigger Bang genaamd. Wij zijn er klaar voor:
A Bigger Bang in The Big Apple.

De voorpret van onze reis is te lezen onder de categorie ‘Voorpret’. Andere categorien zijn onder andere de reisverslagen, de recensies en de foto’s die we hopen te kunnen plaatsen.

Hou er rekening mee dat het bericht dat je het eerst tegenkomt op dit log het laatst geplaatste bericht is, scroll dus altijd even terug als je een tijd niet hebt ingelogd, dan wel zoek in de rubriek categorien aan de linkerkant van deze pagina naar een betreffende categorie.

Veel leesplezier

Paul, Marco, Dominique en Harry

en oh ja…reageren mag ! Dat kan via de knop reageren welke te vinden is onder een bericht.

Acht dagen NY zitten er op. Acht dagen vol met belevenissen, vol met verbazingen, vol met energie en vol met muziek. Acht dagen NY in combinatie met drie concerten van The Rolling Stones. Nog altijd bestempeld als zijnde de Greatest Rock ‘n Roll Band on earth.

Hebben de Stones deze titel waar gemaakt in NY ?
Deze vraag is moeilijk te beantwoorden. Immers, ieders beleving is weer anders. Ik kan dus in dit geval alleen voor mezelf spreken. En ik kan dan concluderen dat de Stones het helemaal hebben waargemaakt. Ze hebben iets neergezet dat nog lang zal heugen. Het waren geen gewone concerten, zeker niet. Voor ons al helemaal niet natuurlijk. Je loopt in een van de meest aanspreekbare wereldsteden en ziet dan ook nog eens de Stones daar optreden. Deze twee ingredienten (stad en Stones) brachten een mooi hoofdgerecht tot ons.

De reis heen en terug werden gemaakt met een Boeing 777 van KLM. De service was redelijk, zeker op de terugweg niet top. Persoonlijk heb ik het wel eens beter mee gemaakt. Beiden vluchten werden overigens beduidend sneller uitgevoerd dan gepland stond. Dat is wel weer leuk natuurlijk. Ook de NS heeft ons op zowel de heen- als terugweg niet in de steek gelaten. De controles op Schiphol waren minimaal. Bij binnenkomst in Amerika stond er een lange rij voor de immigratie, maar uiteindelijk ging alles nog redelijk snel. Gedurende het grootste gedeelte van de week dat wij in NY verbleven was de temperatuur rond de 30 – 33 graden.

New York, wat moet er over gezegd worden. Superlatieven schieten te kort voor deze stad. De stad die nooit slaapt, zoals ooit bezongen door Sinatra.

Start spreading the newsI’m leaving todayI want to be a part of it, New York, New YorkThese vagabond shoesAre longing to strayAnd make a brand new start of itNew York, New YorkI want to wake up in the city that never sleepsTo find I’m king of the hill, top of the heapThese little town bluesAre melting awayI’ll make a brand new start of itIn old New YorkIf I can make it thereI’ll make it anywhereIt’s up to you, New York, New York. I want to wake up in the city that never sleepsTo find I’m king of the hill, top of the heapThese little town bluesAre melting awayI’ll make a brand new start of itIn old New YorkIf I can make it thereI’ll make it anywhereIt’s up to you, New York, New York.

New York, de stad die op haar grondvesten heeft getrild, de stad die de wereld wellicht onbewust deed veranderen. New York ademt energie uit, New York geeft energie. New York slokt ook energie op. NY een stad die vol zat met glitter en glamour, vrijpostig leven en een maximum aan snelheid. NY is een kleine kosmos op zichzelf, waarin je allerlei culturen aantreft. Ruim 8 miljoen inwoners, die zich allen één voelen met de stad. Een soort geen woorden maar daden kenmerkt deze stad. De band die de inwoners onderling hebben is zeer groot. Zo ook na de aanslagen op de Twin Towers (WTC) op 11 september 2001. Wie denkt dat de stad verslagen achter bleef heeft het ongelijk aan zijn zijde gekregen. De stad is bruisender dan voorheen, een stad die nooit slaapt, talloze winkels, restaurants, taxi’s, metro’s en cafe’s zijn 24 uur per dag geopend . De stad zuigt aan je, maar geeft je direct een geweldige adrenaline, een kick die je helpt door het snelle leven wat ook zo kenmerkent is voor deze stad. New York, New York.

Toch is er in deze drukke wereldstad ruimte genoeg om even op verhaal te komen. Er zijn vele terrasjes, rustige parkjes en parken, en genoeg Starbucks tenten om even met een bak koffie op verhaal te komen. De eerste indrukken vanuit de taxi op weg naar Manhattan is dat New York rommelig oogt. Maar dan doemt ineens die skyline op en kom je nader bij Manhattan. Je voelt de drukte, je voelt de spirit in de New Yorker. Ze stralen allemaal iets uit van: One Nation ! Zo is de amerikaan schijnbaar. Erg vaderlands getrouw, althans voor het oog dan. Vele amerikaanse vlaggen wapperen trots in de (overigens weinige) wind. Vele maquettes en andere herdenkingstekens herinneren aan de dag dat het leven van vele inwoners deed veranderen. New York eert de dienstbaarheid van haar onderdanen die zich in de functie van brandweer en/of politieman hebben ingezet. Proud to be a citizen of New york, proud to be an American. Dat straalt men uit !

We beperkten ons voornamelijk tot Manhattan, dat uit verschillende delen is opgebouwd. Het ene moment loop je in drukke sierlijke winkelstraten met de modernste en duurste winkels, het andere moment, just around the corner, loop je in een schilderachtige kunstenaarswijk al waar de galleries en trendy barretjes je toelachen. De stad heeft voor ieder wat in petto. New York is trendy, maakt modegrillen en heeft veel culture invloeden.

Manhattan is door zijn blokken indeling zeer overzichtelijk. De straten volgen elkaar in nummers op en lopen van west naar oost, waarbij 1st street in het zuiden begint. Van noord naar zuid lopen de genummerde avenues, waarvan 1st avenue in het oosten begint. In het uiterste zuiden ligt downtown, dat gekenmerkt wordt door voornamelijk hoogbouw (wolkenkrabbers). Aan de westkant van de zuidpunt vinden we o.a. Ground Zero (het voormalige WTC gebouw), de rivier de Hudson met het vrijheidsbeeld, Staten Island en Ellis Island. Aan de andere kant van de zuidpunt (de oostkant dus) treffen we o.a Wall Street, het financiele hart van de wereld, Pier 17, de Brooklyn Bridge en de Manhattan Bridge. Downtown Manhattan hebben we voornamelijk per voet afgelegd. Daarnaast hebben we per watertaxi langs de skyline van NY, het vrijheidsbeeld, Ellis Island en de Brooklyn Bridge gevaren.

Het vrijheidsbeeld bestaat uit ruim 1700 ijzeren en stalen balken en was in feite het oefenwerk van Gustave Eiffel, ten behoeve van de Eiffeltoren. De groene dame is 50 meter hoog en heeft een wijsvinger die 2,7 meter lang is. De punt van de toorts steekt 100 meter boven zee uit. Frappant detail is dat het beeld opgericht is ten behoeve van de vrijheid, terwijl bij de onthulling ervan in 1886 vrouwen niet welkom waren bij de ceremonie.

Ellis Island is lange tijd de toegangspoort tot America geweest voor ca 16 miljoen immigranten (1892-1954). Er heerste angst en onzekerheid bij de immigranten die aankwamen op Ellis Island. Velen moesten allerlei vernederingen ondergaan. Nadat men in de Bagage-room de bagage (vaak de enige bezittingen die men had) af had moeten geven, werd men doorgesluisd naar de Registry-room om vervolgens in de Medical-room de verschillende medische testen en keuringen te ondergaan

Tussen de New Yorkse stadsdelen Manhattan en Brooklyn (2 miljoen inwoners) ligt Brooklyn Bridge. Een impossante brug met haar twee gotische torens. De brug bestaat uit een wirwar van kabels en verschafte in het verleden velen de toegang tot een nieuw bestaan. De brug zelf is prachtig om te zien, het uitzicht vanaf de brug is fenomenaal.

Iets naar het noorden toe in Downtown Manhattan liggen de kleinere wijken zoals Greenwich Village, Soho, Little Italy, Nolitaly, East Village en China Town.

Greenwich Village, dit deel van Manhattan bestaat uit huizen van bruin baksteen. Opvallend zijn de vele bomen en de gezellige cafe’s, winkeltjes en jazzclubs. In het grijze verleden hebben veel beroemde schrijvers hier hun inspiratie opgedaan. Ook de Flower Power periode bracht vele, latere beroemde, kunstenaars.

Ook de andere wijken in dit deel van Manhattan kenmerken zich door de laagbouw die er is. Vele huizen hebben de bekende ijzeren trappen aan de gevel, en menig huis is van staal gemaakt. De wijken kennen stuk voor stuk gezellige straatjes met kleine winkeltjes, gallerie’s en restaurantjes. Een drukke maar gezellige boel waar we (ondanks de snelheid waarmee we er door heen gegaan zijn) verschrikkelijk genoten hebben. Het was ook hier waar de plaatselijke jeugd liet zien hoe je moet basketballen op een pleintje, dan wel moet handballen tegen een muur. Handball is een populaire sport die uit de gevangenissen komt. Je speelt 2 tegen 2 met de vlakke hand een bal tegen een muur. De bal mag slechts 1 keer stuiten alvorens de tegenpartij hem moet bespelen. Een soort squash. In ieder geval moet je er een beregoede conditie voor hebben leek ons.

Nog noordelijker ligt Midtown. Midtown wordt ook weer gekenmerkt door hoogbouw. Hier vinden we o.a. het meer sofisticated gedeelte van Broadway, 5th Avenue (Fashion Avenue) en 8th Avenue. We vinden hier ook de beroemde warenhuizen van Macy’s en Bloomingdale. In Midtown zit Broadway met haar theaters, Times Square met de nimmer gedoofde lichtreclames, Central Park, Chrysler Building, Waldorff Astoria, Empire State Building en het door ons bezochte Madison Square Gardens (MSG).

MSG stond eigenlijk in een ander gedeelte van NY en was oorspronkelijk een circus theater. Omdat het al snel te klein was is het verplaatst naar de huidige lokatie. Daar was het ook al snel te klein en heeft men bovenop het bestaande theater nog vier verdiepingen bijgebouwd.

In 1931 was het Empire State Building na een bouwperiode van 2 jaar gereed. De 6.500 ramen van het gebouw beslaan ca 20.000 m2, het gebouw weegt zo’n 60.000 ton en er zijn ca 10 miljoen bakstenen verwerkt in het geheel. Het was lange tijd het hoogste gebouw van de wereld, tot het World Trade Centre (Twin Towers) hier een eind aan maakte. Thans is het weer, met zijn 417 meter, het hoogste gebouw van New York. Vanwege het prachtige uitzicht mag het gebouw zich verheugen in gemiddeld 35.000 toeschouwers per dag. Je vliegt, met een de snelste van de 73 liften, in 1 minuut tijd naar verdieping 80, welk 6 verdiepingen onder het uitkijkpunt op bijna 400 meter hoogte ligt. De trip naar boven was voor ons (naast de watertaxi en de concerten) een van de hoogtepunten (letterlijk en figuurlijk) van de trip naar NY. Op verdieping 86 heb je een prachtig uitzicht over NY. Geweldig. The Sky is the Limit.

Het Chrysler Building was lange tijd in de race met de Empire State Building het hoogste gebouw. Naast deze twee gebouwen deed ook de toren van de Bank of Manhattan mee aan de onofficiele wedstrijd. Toen bleek dat de Bank of Manhattan in het geheim een extra toren van 60 meter op de nok had geplaatst gaf de opdrachtgever van de Chrysler Building alsnog opdracht om er 40 meter bij te doen, waardoor zij toch het hoogste gebouw waren. Een ware prestige strijd eind jaren ’20, begin 1930. Uiteindelijk ging het Empire State Building een jaar na voltooing het Chrysler Building alsnog voorbij. Het gebouw is 348 meter hoog (Bank Of Manhattan is 309 meter hoog) en heeft 77 verdiepingen. Er zitten opvallend veel auto-details in de vorm van het gebouw, een weerspiegeling van de gouden eeuw van de auto en een hommage aan het moederbedrijf Chrysler Plymouth. De lobby van het gebouw is een uniek iets en bestaat voornamelijk uit een interieur van rood marmer, graniet en chroom.

Als je op Times Square staat, waan je je in het hart van de wereld. Enorme winkels, veel heel veel neon reclames en een continue gezellige drukte om je heen. Het nieuws van de dag flitst aan alle kanten voorbij. Hetzij via een van de vele lichtkranten, hetzij via live beelden op een van de enorme schermen die zijn opgehangen. Gemiddeld bedrag dat men moet betalen voor 1 m2 lichtreclame is 74.000 USD (zeg maar 60.000 euro) per maand. Voor dat bedrag wordt dan ook iets moois gemaakt. Uren kijk plezier als je zou willen. Wij hebben Midtown bijna geheel te voet gedaan, en vrijwel alles gezien wat er te zien is. Ons hotel lag om de hoek van Times Square en op korte afstand van de levendige 42 nd Street.

Bovenaan Midtown tref je Central Park aan, hetgeen overgaat in Uptown met o.a. Harlem. Central Park is het mekka voor de jogger, fietser en of paardrijder/ster. In Harlem zijn we helaas maar tot de rand gekomen. We werden vriendelijk verzocht Harlem maar niet in te gaan.

New Yorkers. Drukke mensen, die in eerste instantie weinig oog hebben voor anderen. Als je eenmaal in contact bent met ze, dan gaat het allemaal wel. Maar zodra ze iemand anders zien zijn ze vaak ook zo maar verdwenen. Dit is ook gelijk het vervelende aan een Amerikaan. Ze kunnen het niet opbrengen het enthousiasme vol te houden. Je zou toch maar eens zelfstandig een gesprek aan moeten gaan…haha. Gelukkig is niet iedere New Yorker zo hoor. Zo zijn bijvoorbeeld de politieagenten zeer behulpzaam. Er lopen/rijden er ca 40.000 rond in NY. De helft daarvan heeft een dagtaak aan het begeleiden van en poseren voor toeristen. Openbaar vervoer is goed geregeld. Het systeem van de metro wijst zich vanzelf. Bussen rijden af en aan en taxi’s die zijn in overvloed verkrijgbaar. Soms kan het wel eens iets langer duren voordat een taxi stopt voor je (ondanks dat dat wettelijk moet als ze vrij zijn). De taxichauffeurs zijn doorgaans ook wel in voor een gesprek.
In de restaurants is men vaak lomp en of bot. Ze zijn heel opdringerig en flikkeren letterlijk alles in 1 X op tafel. En dan niet zachtzinnig. Het eten was doorgaans goed en schappelijk gesprijsd.

Zijn New Yorkers dik ? Je ziet veel abnormaal dikke mensen, maar ze behoren zeker niet het grootste percentage van het straatbeeld. New York is net als ieder andere wereldstad een smeltkroes van verschillende nationaliteiten.

Is NY duur ? Ja en nee. Er zijn prijzen die overeenkomen met Nederland. De ene keer wat duurder, de andere keer wat goedkoper. Bij de prijs komt vaak nog tax, tips etc etc. Dat is wel lastig. Er is geen systeem. De ene rekent alles inclusief, de ander juist weer niet. Verwarring alom dus ! De prijs-kwaliteit verhouding die je krijgt bij de attracties ligt naar mijn mening in de juiste verhouding, je kan zelfs zeggen dat bepaalde dingen zelfs niet duur zijn als je het vergelijkt met Nederland.

Is NY veilig ? Die indruk geeft het wel. Wij hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Er is veel controle op straat, en het lijkt of men gezag heeft voor de sterke arm. Zoals in iedere wereldstad zal ook in NY wel de nodige toerist beroofd worden, wij hebben er gelukkig niets van gemerkt.

Is NY vooruitstrevend ? Zeker. Net als Amerika zelf trouwens.
Echter voor wat betreft de mogelijkheden om als toerist wat foto’s up te loaden zijn de mogelijkheden beperkt. Men werkt daar allemaal Wi-Fi, oftewel draadloos. Iedereen loopt met zijn of haar laptop rond en neemt plaats om vervolgens draadloos te gaan werken. De stand-alone pc’s in verschillende gelegenheden zijn vaak niet (meer) uitgerust met card-readers, zodat het moeilijk was om de gemaakte foto’s up te loaden naar ons weblog. Uiteindelijk is het (vaak) met pijn en moeite toch nog gelukt. Gelukkig maar.

NY, een stad om echt een keer te beleven dus. Een aanrader !

De concerten.
De Stones, The Greatest Rock ‘n Roll Band ter wereld. Een band met in ieder geval een impact. Opvallend was dat in NY er geen aankondigingen van de concerten te vinden waren. Je ziet van het nieuwe album A Bigger Bang bij de grotere platenwinkels wel genoeg promotie. Opvallend was voorts dat rond MSG voorafgaand aan het concert niet het idee bestond dat die avond de band on stage zou zijn. Opvallend rustig en gemoedelijk ging het er aan toe. Tussen het gewone publiek in dit drukke gedeelte van NY vielen de Stonesfans in ieder geval niet echt op. MSG is een prachtige lokatie. De Stones traden op de vijfde verdieping op. Het podium voor dit Arena concert was sober van opzet. Een kaal podium, vergelijkbaar met de Arena concerten tijdens de Lickstour. In het midden een groot videoscherm, waarop a la U2 regelmatig (afhankelijk van de song) verschillende beelden werden vertoont. Het amerikaanse publiek zoekt redelijk laat haar plaatsen op. Bovendien zitten doorgaans op de eerste rijen het zogenaamde Ajax-publiek (theater publiek). In dit geval sponsoren en andere in (mantel)pak gestoken mensen. Het publiek loopt ook veel heen en weer naar de verschillende eet- en drinkgelegenheden. In MSG liepen kelners af en aan met champagne glazen. Het geloop was in MSG niet storend in ieder geval. Men is een avondje uit. Met uitzondering van Albany begaf het publiek zich tijdens de twee nummers van Keith massaal naar de exits om drinken en/of eten te halen, dan wel een sanitaire stop te maken. Alle plaatsen hebben een stoel, ook op de Arena vloer. Toch staat iedereen gedurende het concert en swingt lekker mee. De vraag kan dus gesteld worden, waarom nog die stoelen op de vloer ? De enige denkbare reden is dat daardoor chaos en geren/geduw etc voorkomen wordt. Bij de vier nummers die afkomstig zijn van het nieuwe album A Bigger Bang kon je in MSG merken dat dat nog nieuw was voor de Amerikaan. Een beetje onwennig werden de songs in warmte ontvangen. Ook in het Giants (3 nrs) en in Albany (4 nrs) was dat zo overigens, zij het dat het daar minder te merken was dat de nummers nieuw waren.

Het podium bij de Arena concerten van MSG en Albany is dus sober van opzet. Het podium van Giants is erg groot met aan weerszijde van de stage twee etages waar fans kunnen staan. Die zogenaamde boxholders kijken dus bovenop de podiumvloer. De stage is overigens niet zo groot als ik me voorgesteld had. Verhalen als zou dit niet in de Amsterdamse ArenA of De Kuip passen gaan volgens mij derhalve niet op. De lichtseffecten zijn top, de videobeelden zijn passend en het nodige vuurwerk aan het begin en einde van de show (alsmede tijdens Sympathie for the Devil) zijn formidabel.

De heren werken in strak tempo het twee uur durende concert af. Eigenlijk weinig ruimte overlatend voor improvisatie. Hier en daar werden enkele foutjes gemaakt, zo starten sommige nummers wel op een heel vreemde manier. Blondie Chapman speelde op de achtergrond veel nummers mee op de gitaar.
Dat het fashion week was in NY was te merken aan de verschillende hoofddeksels. Zo droegen bijvoorbeeld Chuck, Bernard en Darryl modieuze petten/hoofddoeken.
Bij enkele nummers is Chuck wederom de man die het begin en einde aan geeft, alhoewel ook Mick regelmatig met zijn handen aan geeft wanneer het voor hem genoeg of juist niet genoeg is.
De show is strak neergezet, wordt vet gespeeld en is meer dan de moeite waard om te zien. Charlie deelt behoorlijke klappen uit en vertoonde regelmatig een lach op zijn gezicht. Ronnie was in MSG wat flegmatiek, maar speelde in Giants en Albany weer de clown uit. Keith was ook onzichtbaar in MSG en was zoals gebruikelijk op zijn onnavolgbare wijze spraakzaam bij het begin van zijn nummers. “Anyway….I came here to do a show, so on with it”. Mick is zoals altijd degene die onvermoeibaar doorgaat (hij legt weer behoorlijk wat meters af), met in de eerste twee shows een waanzinnige stem.

MSG was in eerste instantie een tegenvaller omdat dat voor ons toch de show had moeten worden. Het geluid in MSG stond vrij hard en het leek of men dat niet onder controle kreeg. Giants en Albany hebben het eea echter meer dan goed gemaakt. De tailgate-party in Giants was iets unieks en waanzinnig om mee te mogen maken en heeft zeker bijgedragen aan de zeer goede sfeer. Niet alleen onze vrienden van Shidoobee (de amerikaanse fanclub) hadden een dergelijke party, bijna iedereen stond wel met vrienden en/of familie aan de barbecue.

De laatste twee shows (Giants en Albany) waren gewoon super, met een gedreven team aan het werk. In totaal hebben we 64 songs voorgeschoteld gekregen, waarvan 29 verschillende. Ook werden sommige songs in verschillende versies gebracht. In MSG waren zo’n 19.000 fans aanwezig, in het Giants Stadium 70.000 en in Albany 17.000. Onze plaatsen waren stuk voor stuk super, waarbij we in Albany op een korte afstand van het B-podium zaten.

Een voldoende en twee zeer ruime voldoendes dus ! In cijfers moeilijk uit te drukken, maar als ik toch een poging zou moeten maken en daarbij alle factoren (eigen beleving, performance band, technische gedeelte band en de sfeer) zou afwegen kom ik op MSG: 6,5/7 – Giants: 9 – Albany: 8,5.

Al met al is het meer dan de moeite waard gebleken om deze trip te ondernemen.

New York is in het hart opgenomen.

1. Start me up 3X
2. She’s so cold 3X
3. You Got Me Rocking 3X
4. Tumbling Dice 2X
5.Rough Justice 3X
6. Back Of My Hand 2X
7. 19th Nervous Breakdown 1X
8. Bitch 1X
9. Alll Down The Line 1X
10. Get Up Stand Up 1X
Introductions Ronnie Rehab Wood / Ronnie Raving Mad Wood /Ronnie On Banano Wood
11. The Worst (Keith) 3X
12. Infamy (Keith) 3X
13. Miss You 3X
14. Oh No, Not You Again 3X
15. Satisfaction 3X
16. Honky Tonk Women 3X
17. Sympathy For The Devil 3X
18. Paint It Black 2X
19. It’s Only Rock’n Roll 3X
20. Jumping Jack Flash 3X
21. You Can’t Always Get What You Want 3X
22. Brown Sugar 3X
23. Shattered 2X
24. Ruby Tuesday 1X
25. Heartbreaker 1X
26. Night Time is the right time 2X
27. Out of Control 1X
28. Live With Me 1X
29. Midnight Rambler 1X

Hoogtepunten waren voor mij (Paul):
She’s so cold
Back of my hand
Out of control
Shattered
Night time is the right time
Heartbreaker

Voorts waren zeker meer dan heerlijk: the Worst, All down the Line en Midnight Rambler en was 19th Nervous Breakdown vanwege de uitvoering verrassend. Paint it Black en Ruby Tuesday waren erg mooi uitgevoerd. Miss You was een echt overgangsnummer en Rough Justice is een lekker live nummer.

Pepsi Arena

De lokatie is dus prachtig. De security was echter streng. Geen camera’s bijvoorbeeld. Die van Marco ging dus in de sok mee naar binnen. De metaaldetector wisten we te omzeilen door quasi onnozele vragen te stellen en opvallend met een flesje water te staan (die mochten niet mee naar binnen). We waren al snel binnen en hebben veel van Alanis Morisette mee gekregen. Jammer dat ze niet op het podium is gekomen bij de Stones. Ze was gewoon goed !

Toen om 21.15 uur begon het. De Pepsi Arena was afgeladen vol en er hing een fantastische sfeer. We zaten waanzinnig. Laag op de tribune, zo’n 25 stoeltjes-rijen vanaf het hoofdpodium en zo’n 12 stoeltjes vanaf B-stage. De film begon en daar stond Keith met Start me Up, gevolgd door You got me Rockin’ en verrassend Live with me. Met name in de laatste song zaten wat foutjes. Na Live with me kondigde Mick Rough Justice aan. Je zag Ronnie schrikken en om een andere gitaar vragen. De drie (Mick, Keith en Ronnie) stonden even te babbelen en Mick verontschuldigde zich, het werd Shattered. Een zeer goed uitgevoerde Shattered zelfs. Vanaf dat nummer werd het geluid ook mninder schel en zat de vlam in het concert. In rap tempo kwamen Rough Justice en You can’t allays get what you want voorbij. Bij rough Justice verloor Ronnie zijn bottleneck, maar hij had hem weer zo snel opgeraakt, dat hij geen noot hoefde te missen. Toen was het de beurt aan het mooie Back of my hand en zeer verrassend een fabuleus uitgevoerde Midnight Rambler. De Pepsi Arena was plat, de Stones rockten door naar grote hoogten. Lisa straalde weer in the Right Time en de heren werden vervolgens aangekondigd. Dit keer was het Ronnie on the Banano Wood . Keith kreeg een heel lang applaus en iedereen bleef zitten, hahaha. The Worst (het blijft een mooie, weliswaar korte uitvoering) en Infamy (nog steeds minder, alhoewel Darryl lekker de bass weet te raken). Met Miss You kwamen de heren naar ons toe. Op bijna raakafstand ging regelnmatig de nederlandse vlag omhoog, hetgeen uiteindelijk resulteerde in een opgestoken duim van Ronnie. Er werden weer de nodige bh’s en slipjes naar B-Stage gegooid. Maar ook een schoen . Op B-Stage kwamen Oh no not you again, She’s so Cold (wellicht het beste nummer van de avond) en Honky Tonk Woman. Daarna weer hoofdpodium met Sympathie, Paint it Black, Jumping Jack Flash, It’s only rock ‘n roll, Satisfaction en als toegift Brown Sugar, waarna het confettie in enorme hoeveelheden op ons neerdaalde. Regelmatig zag je Mick vragen om het geluid op het podium zachter te laten zetten, speelde Blondie weer heel veel mee op de achtergrond en leek het of de stem van Mick wat naar beneden ging. Voorts: is Lisa zwanger ?

Kortom het was een TOP concert. Echt vele malen beter dan MSG en bijna vergelijkbaar met Giants (zover dat kan…stadion en arena show vergelijken). Na een matige start heeft Amerika ons in ieder geval veel goeds gebracht ! Zoveel is zeker !!

Vervolgens moesten we met de Greyhoud terug. Dat viel een beetje tegen. Tot half drie wachten in een hal. Haha. Toen de bus arriveerde zochten we emaal lege stoelen op, maar de bus stroomde vol. Zodoende had Paul het genoegen om een jonge Amerikaanse negerin naast zich te krijgen. De jongens keken verlekkerd naar haar voorgevel (foei jongens), maar uiteindelijk viel ze kort na vertrek in slaap en door een scherpe bocht in het parkoers viel ze tegen Paul aan, die zich niet meer kon/durfde te bewegen. Op haar armen vette tattoo’s. Gelijk waan je je in de diepste ghetto die je kent uit de films. En de “angst” om haar wakker te maken, en haar zodoende pissig te krijgen, in combinatie met de wetenschap dat er bij het busstation van aankomst wel eens zo’n gangster zou kunnen staan, deed Paul maar besluiten haar te laten liggen. Met nekpijn als gevolg !

Om circa 05.45 uur betraden we de kamer van ons goede hotel !

De bbq tijdens de Tailgate party

Marco bij de auto van Doug (Stonesdoug van Shidoobee)

Een hapje en een slokje

Gezelligheid troef

Dutch guys in NY….what all the way to the States ? Way to go boyzzzz

Voor het Giants Stadium

Links Doug (Stonesdoug van Shidoobee, rechts Joop)

20.50 uur, kick off time !

Het is donker in het stadion, het is enorm warm, vliegtuigen vliegen over en zijn bezig met de start van hun vlucht vanaf het dichtbij gelegen vliegveld. Twee banen vliegen er over het stadion. Er komt er eentje over, stijgende naar grotere hoogten, en dan…..bam het filmpje is klaar, vuurwerk spuit omhoog en Start me Up met Keith wandelend naar de front of stage. Het zit er gelijk in, op de een of andere manier niet te beschrijven. NY is ready to go for the second lick. De band is gedreven, Ronnie speelt zijn solo’s perfect. Geen uitgebreide solo’s, maar ze pakken enorm. The Band’s on Stage, en je beseft gelijk dat dit toch de Greatest Rock ‘n Roll Band on Earth is. Na Start me Up gaat het door met You got me rockin’. Een lekkere uitvoering, alles klopt aan de band. Dan Shattered (Shidoobeeeeeee) lekker en wederom een perfecte uitvoering. We deinen lekker mee, het hele stadion deint lekker mee. Waarom in Godsnaam staan er stoeltjes op de floor, niemand zit, iedereen danst en gaat uit zijn of haar dak. Tumbling Dice, laat de stenen maar rollen, onze stenen rollen. Mick heeft iedereen welkom geheten en reminds the crowd aan het feit dat ze tijdens halftime of Superbowl op zullen treden. Superbowl, iets vergelijkbaar met een WK voetbal finale denk ik. In ieder geval wordt het met enthousiasme ontvangen. Rough Justice, een pakkend nummer tijdens een live concert. Nu doemt de vraag op, wordt het blues met Back of my hand. De eerste tonen zijn echter heel anders, het is Ruby Tuesday. Mick en Keith trekken er hard aan. Blondie Chapman speelt op de achtergrond veel mee. Dat is wel opvallend, een rol op de achtergrond maar veel akoestisch (semi-) werk van Blondie dus. Who’s gotta hang a name on you, Ruby Tuesday. Het wordt warmer in het stadion. Na zes nummers hebben we in ieder geval al 2 andere nummers gehoord dan in MSG. En, het gaat goed, het gaat lekker. Als in een tranche deinen we verder naar Heartbreaker. Voor ons toch wel een beetje een apart nummer, een heerlijk nummer (The police in NY city, they chased a boy right through the park). Waanzinnig nummer. Je voelt dat we net als de overvliegende vliegtuigen meegesleurd worden naar grotere hoogten. Heartbreaker, doo doo doo doo doo doo. Dan komt de cover van Ray Charles, gelukkig (naar mijn mening) geen Bob Marley cover. Tja, wat moet je zeggen van Night Time. Een ge-oliede uitvoering, die swingt als een tiet. Lisa pakt behoorlijk uit en de Soul-Lady/Gospel-Girl in haar komt helemaal naar boven. Alweer een topper dit nummer ! Wow. De introductions volgen, in een rap tempo, wederom Chuck die helemaal naar voren loopt. Don’t Chuck, leave it to the real guys. Haha. Ronnie wordt iets positiever aangekondigd dan in MSG. On guitar Ronnie Raving Mad Wood.

We gaan er klaar voor staan, Keith komt met zijn nummers. Na zijn gebruikelijke babbeltje (nou ja…) komt hij met The Worst. Ondersteund door Bernard zet hij weer een dijk van een nummer neer. Daarna Infamy. Dezelfde set als in MSG. Jammer Happy was hier beter op zijn plaats geweest denk ik. Infamy is niet slecht, maar het duurt wellicht iets te lang. Wel gaaf om te zien hoe heel de band, op Mick na, weer volledig mee doet. Blondie wederom in de backline in een voorname rol. Opvallend voorts, zodra de set van Keith begint gaan de yankees nog meer lopen, de stadionlichten op de 1e ring gingen zelfs aan. Het lijkt wel of een kwart van het stadion leegt stroomt.

We krijgen Miss You, even twijfelen we of we vanaf onze rij 7 naar beneden moeten lopen. We kunnen immers vrij gemakkelijk op het veld komen en zitten op korte afstand van B-stage. De security guy had al eens naar mijn pas gekeken. We besluiten om het niet te doen. Het podium zweeft over het publiek, nu een eind langer dan in MSG. Onder de swingende klanken van Miss You bereiken ze het B-stage en dalen vervolgens neer. Way to go ! We vervolgen het concert met Oh no not you again (fucking up my life !). Het stadion neemt het op, maar je merkt dat het een nieuw nummer is. Voor mij nog steeds geen favoriet nummer, maar het is wel lekker om mee te galmen, goed voor de al kapotte stembanden zullen we maar zeggen. De uitvoering was overigens goed.

Het wordt heter en heter, ondanks het feit dat She’s so cold wordt gespeeld. Misschien wel juist daardoor. Prachtige uitvoering, lekker swingend, TOP. Onder de klanken van Honky Tonk Woman vliegt het podium weer terug. Boven mainstage is inmiddels de opblaasbare bloementong verschenen. Wederom geen Alanis Morisette die mee komt zingen, maar wel een lekker nummer dat uitstekend wordt neergezet. Uit het niets komt Out of Control. En het lijkt wel of het podium nu volledig tot zijn recht komt. De lichtshow bij dit nummer is geweldig. Je waant je voor even ergens anders. Het nummer zelf loopt ook al als een tiet. Waanzinnig dus. Allemaal tevreden gezichten bij de jongens van de NY was born Dutch tour ! Het podium en de lichten komen ook zeer goed tot zijn recht bij Sympathie for the Devil. De vlammen zijn wederom indrukwekkend, de lichtshow voert je mee. Oe-hoe, pleased to meet you. We krijgen een knallende Jumping Jack Flash ( op het einde spelerij van Mick, volledig opgepakt door het publiek I say yeaahhhhh, I say whooooooooo, let me say Whooooo). Na JJF gaat het even fout. Keith krijgt zijn gitaar van Pierre de Beauport en wandelt naar voren en zet een toon in. De rest van de band doet niets. Keith draait zich om en wandelt terug naar Pierre die hem op de setlist naast Charlie wijst. Keith zet zijn vingers op de snaren en de slechtst denkbare opening van Brown Sugar volgt. Hahahaha, echt falikant mislukt. Maar, we zijn allemaal al zeer opgetogen en Harry merkt fijntjes op: ” Ach, zo kan het ook” . Het publiek gaat volledig mee met Mick. Wij zijn gewend dat men al vooraf begint met I say yeah yeah yeah whoooo, hier wacht men op de autocue, Mick dus. Zodra die iets zegt zegt het publiek het ook. Het nummer is er niet minder om. Top wederom. Satisfaction ramt door het stadion heen. Lekkerrrrrr. We krijgen wederom twee toegiften, You can’t allways get what you want, prachtig en als slot It’s only rock ‘n roll. Het concert duurde op de kop af twee uur.

It’s only rock ‘n roll, but I like it. Zo als dit concert was, zo hoort een concert te zijn. Stampend, vloeiend, pakkend, gewoon erg goed dus. Ten opzichte van MSG een hele verbetering dus.

De avond wordt besloten met prachtig vuurwerk die NY city op zijn grondvesten doet beven !

Het was echt gaaf.

Na afloop hebben we rustig aan gedaan, we zijn naar onze van gelopen, kwamen nog wat ” bekende” tegen en hebben wat gedronken en gegeten. De van kwam vervolgens in een behoorlijke file terecht (Lincoln tunnel) en om circa 1 uur waren we weer bij Walter’s Bar. We hebben in ons hotel nog wat gedronken en zijn allemaal moe, maar zeer zeer tevreden naar ons mandje gegaan.

Ciao

1.Start Me Up
2.You Got Me Rockin
3.Shattered
4.Tumbling Dice
5.Rough Justice
6.Ruby Tuesday
7.Heartbreaker
8.Night Time
9.Worst
10.Infamy 11.Miss you
12.Oh No Not You Again
13.She’s So Cold
14.Honky Tonk Woman
15.Out of Control
16.Sympathy for the Devil
17.Jumping Jack Flash
18.Brown Sugar
19.Satisfaction
Encore
20.You Can’t Always Get What You Want
21.It’s Only Rock n Roll

Donderdag 15 september de dag van het Giants Stadium concert. We hebben die dag rustig aan gedaan, zijn wat door NY gevlogen als japanners. Zo hebben we even een bezoek gebracht in Lower Manhattan aan het zeer zwaar beveiligde Wall Street, zijn vervolgens weer naar Midtown gecrossed en hebben daar in de buurt van Bloomingdale’s rond gedabberd.
Om twee uur zijn we terug gegaan naar het hotel om de speciale NY polo’s, en de polsbandjes voor de party aan te trekken. Vervolgens hebben we wat spullen ingeslagen voor de barbeque en hebben nog een hapje gedaan.

Om half vier was het verzamelen in het Pennsylvania hotel tegenover MSG. Wij waren ingedeeld in het 14 persoonsbusje. En nadat de grote bus en de van uit de file waren geraakt en gereed stonden om ons op te pikken, zijn we op pad gegaan. NY is wat drukker qua verkeer momenteel, maar dat komt omdat een flink aantal straten totaal geblokkeerd zijn voor vans, bussen en trucks. Dit i.v.m. de UN die in NY verzameld is. Er is veel blauw op straat, maar dat was het overigens ook al voor de UN topleden arriveerden. Verder is het bij ons in de buurt Fashion week. Iets dat later die avond goed naar boven kwam.

Het busje bracht ons via de Lincoln Tunnel (onder de Hudson door) en Hoboken naar New Jersey, East Rutherford, al waar we op Meadowsland bij Gate 16A parkeerden. Vanuit Hoboken hadden we een geweldige view over de skyline van Manhattan. Super. Eenmaal op het parkeerterrein aangekomen zag je het enorme stadion opdoemen, maar wat nog veel verbazingwekkender was, was het aantal mensen dat met geopende kofferbakken, luidsprekers, parasollen, koelboxen etc etc klaar stond en aan de gang was. Waar je ook keek, een behoorlijke hoeveelheid reeds gearriveerde bezoekers had wel een bbq aan staan. Overal schetterde de muziek van de Stones door boxen. Het was gewoon geweldig en gaf een behoorlijke kick. Wij begaven ons naar de party van Shidoobee. Twee flinke partytenten, een batterij aan bbq’s, vele tafels met allerlei eten (zoals sandwiches, groente, fruit, broodjes, snacks, koeken en zoutjes) en een flink aantal koelboxen stonden klaar. Een gezellige drukte bij de ” familie Shidoobee”. Stonesdoug en Shoil van de Amerikaanse fanclub Shidoobee stonden er met hun auto’s, en ze hebben hun nummerbord aan laten passen aan hun hobby, hahaha, zo stond op het nummerbord van de BMW van Stonesdoug te lezen: Shidoob. De EXPERIENCE van een dergelijke Tailgating was echt AMAZING en FANTASTIC. Een ervaring die we zeker niet hadden willen missen. De tijd verstreek en we wandelden even rond het stadion. Kwamen hier en daar bekenden tegen (zoals Joop, Frans en vrouw, Bernd Voodoohat). Om ca 19.30 gingen we naar de poorten van het stadion. We hadden al geziend dat er streng gefouilleerd zou worden, dus hadden zelf maar e.e.a. in de minivan achtergelaten. We liepen echter zo naar binnen. Wellicht wel door de polo’s en de passen die we rond de nek hadden hangen. Hoe vaak men al niet heeft gevraagd waar de polo’s te koop zijn, wie we zijn, waar we vandaan komen etc etc etc. Niet meer bij te houden. Als je zo een rondje loopt in ” vol ornaat” zie je iedereen staren, op je pas kijken etc etc. Er is zelfs al geld geboden op de shirts, hahaha. Not dus.

Eenmaal binnen was Alanis goed bezig. Het stadion is prachtig, een beetje a la Kuip, echter zonder overkapping, en aan de kop-kanten hoge scoreborden en reclameborden. Verder loopt de derde ring stijl weg omhoog, dat heeft ook wel weer wat. We zaten perfect op een zeer goede plaats, net boven het veld (7e rij). Het podium is enorm, maar ook weer niet zo dat hij niet in de Kuip of ArenA zou passen, zoals hier en daar al beweerd is. We moeten niet overdrijven. Luk om te zien zijn de On stage seatings. Om 20.35 uur een speaker met zo’n prachtige Amerikaanse stem om:
Ladies and Gentleman welcome to the Meadowsland, Giants Stadium, in just about 5 minutes the Rolling Stones will start their concert. Vervolgens zie je dat het stadion voller stroomt, mensen nog wegrennen naar het toilet etc etc. Om 20.50 uur gingen de lichten uit en werd het A Bigger Bang filmpje gestart. Direct was al voelbaar dat er een gigantische atmosfeer in het stadion hing. Het was drukkend benauwd en vochtig, de voor die dag voorspelde regen was gelukkig uitgebleven, maar we werden er niet minder nat van. Wat een hitte, pffff.

EINDE DEEL 1 (hahaha, de tijd van de comp raakt op, dat betekent dus, eerst weer een nieuwe code aanschaffen etc etc, dus sluit ik maar af, voordat alles ineens verdwenen is). Straks een vervolg op A Bigger Bang in het Gianst !

Be there !!